خدایا باز این چه مظلو میتی بر خاندان حسین است؟ رسالتی به این سنگینی؛ رسالت حیات و زندگی و حرکت بخشیدن به بشریت بر عهده ما است. ما که زندگی روزمره مان را عاجزیم!
ما که در پلیدی و منجلاب زندگی روز مره جانوری مان غرقیم، باید سو گوار و عزادار مردان و زنان و کودکانی باشیم که در کربلا برای همیشه شهادتشان و حضورشان را در تاریخ و در پیشگاه خدا ودر پیشگاه آزادی به ثبت رساندند.
قریب چهل روز از غروب غم فزای شهادت شقایقها میگذرد
......و اینک از صدای نحس شلاق خزان بر پیكر آلالهها، اربعینی میگذرد
.......و اسارت، سیلی، غربت، فریاد و بیدارگری سهم حاملان پیغام قاصدک های عترت و عظمت شد.
اربعین روزی است که ......
* اسیران کربلا از شام به مدینه بازگشتند.
* جابر بن عبدالله انصاری، صحابی پیامبر خدا(ص) از مدینه به کربلا وارد شد تا قبر
حضرت اباعبدالله الحسین(ع) را زیارت کند.
(الفتوح ابن اعثم، تصحیح مجد طباطبائی، ص916)
(نزهه الزاهد، ص241)
رسول خدا صلی الله علیه و آله میفرمایند:
أَلشِّتـاءُ رَبيـعُ الْمُـؤمِنِ يَطُولُ فيهِ لَيْلُهُ فَيَسْتَعينُ بِهِ عَلى قِيامِهِ وَ يَقْصُرُ فيهِ نَهارُهُ فَيَسْتَعينُ بِهِ عَلى صِيامِهِ؛
زمستان بهار مؤمن است، از شب هاى طولانى اش براى شب زنده دارى، و از روزهاى كوتاهش براى روزه دارى بهره مى گيرد.
هوا بس ناجوانمردانه سرد است... آی...
دمت گرم و سرت خوش باد
زندگی یعنی شب نو، روز نو، اندیشه نو
زندگی همچنان آبست
والاتر از«على» كدام است؟
غدیر، نشان دادن خورشید به گرفتاران ظلمتهاست.
غدیر، روز تكمیل دین و اتمام نعمت است
«***عاشقان عیدتان مبارک***»
عرفه روزي است كه خداي سبحان بندگان خود را به عبادت و اطاعت خويش فرا مي خواند و خوان كرم و احسان و لطف خود را براي آنان مي گسترد و درهاي مغفرت و بخشش و رحمتش را بر روي آنان مي گشايد.
پس فرموده بخوان اين تسبيحات را كه مروى از حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ
اله است و سيّد بن طاوُس در اقبال ذكر فرموده :
سُبْحانَ الَّذى فِى السَّمآءِ عَرْشُهُ سُبْحانَ الَّذى فِى
الاَْرْضِ حُكْمُهُ
منزه است خدايى كه در آسمان است عرش او منزه است خدايى كه در زمين است فرمان
و حكمش
سُبْحانَ الَّذى فِى الْقُبوُرِ قَضآؤُهُ سُبْحانَ الَّذى
فِى الْبَحْرِ سَبيلُهُ
منزه است خدايى كه در گورها قضا و فرمانش جارى است منزه است خدايى كه در
دريا راه دارد
سُبْحانَ الَّذى فِى النّارِ سُلْطانُهُ سُبْحانَ الَّذى فِى
الْجَنَّةِ رَحْمَتُهُ
منزه است خدايى كه در آتش دوزخ سلطنتش موجود است منزه است خدايى كه در بهشت
رحمت او است
سُبْحانَ الَّذى فِى الْقِيمَةِ عَدْلُهُ سُبْحانَ الَّذى
رَفَعَ السَّمآءَ
منزه است خدايى كه در قيامت عدل و دادش برپا است منزه است خدايى كه آسمان را
بالا برد
سُبْحانَ الَّذى بَسَطَ الاْرْضَ سُبْحانَ الَّذى لا مَلْجَاَ
وَلا مَنْجا مِنْهُ اِلاّ اِلَيْهِ
منزه است خدايى كه زمين را گسترد منزه است خدايى كه ملجا و پناهى از او نيست
جز بسوى خودش
پس بگو
سُبْحانَ اللّهِ وَالْحَمْدُ لِلّهِ وَلا اِلهَ اِلا اللّهُ
وَاللّهُ اَكْبَرُ صد مرتبه
منزه است خدا و حمد از آن خدا است و معبودى جز خدا نيست و خدا بزرگتر از
توصيف است
و بخوان توحيد صد مرتبه و آية الكرسى صد مرتبه و صلوات بر محمّد و آل محمّد صد
مرتبه و بگو
لااِلهَ اِلا اللّهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ
وَ لَهُ الْحَمْدُ يُحْيى وَيُميتُ
معبودى جز خدا نيست يگانه اى كه شريك ندارد پادشاهى خاص او است و از آن او
است حمد زنده كند و بميراند
وَيُميتُ وَيُحْيى وَهُوَ حَىُّ لا يَموُتُ بِيَدِهِ
الْخَيْرُ وَهُوَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ
و بميراند و زنده كند و او است زنده اى كه نميرد هرچه خير است بدست او است و
او بر هر چيز
قَديرٌ ده مرتبه اَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ
هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ وَاَتوُبُ اِلَيْهِ ده مرتبه
توانا است آمرزش خواهم از خدايى كه معبود بحقى جز او نيست كه زنده و پاينده
است و بسويش توبه كنم
يا اَللّهُ ده مرتبه يا رَحْمنُ ده مرتبه يا رَحيمُ ده مرتبه
يا بَديعَ السَّمواتِ وَالاْرْضِ يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ ده مرتبه يا حَىُّ
يا قَيُّومُ ده مرتبه يا حَنّانُ يا مَنّانُ ده مرتبه يا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ ده
مرتبه آمينَ ده مرتبه
23 ذی القعده روز بسیار شریفی است ، این روز زیارتی مخصوص امام رضا (ع) است و زیارت آن حضرت از دور و نزدیک سنت است.
علامه ی مجلسی می گوید :
زیارت حضرت رضا علیه السلام در روزهای مقدس اسلامی افضل است ؛ خصوصا روزهایی که اختصاص به آن حضرت دارد. مثل روز ولادت (11 ذی القعده) و روز شهادت آن حضرت (مطابق مشهور آخر ماه صفر) سپس از کتاب اقبال مرحوم سید بن طاووس استحباب زیارت آن حضرت را در روز 23 ذی القعده (طبق روایتی روز شهادت آن حضرت) نیز نقل می کند .
(بحار الانوار جلد 99 صفحات 43 و 44)
مرحوم محدث قمی روز 25 ذی القعده را نیز به این موارد ضمیمه کرده است.
ماه ذي القعده به ماه امام رضا عليه السلام معروف است زيرا:
اول ماه ........................ ميلاد خواهر امام رضا عليه السلام
11 ماه ........................ ميلاد امام رضا عليه السلام
23 ماه ........................ زيارتي مخصوص و بنا به روايتي شهادت امام رضا عليه السلام
25 ماه ........................ روز دحوالارض به روايت امام رضاعليه السلام و روز زيارتي ايشان
آخر ماه ........................ شهادت فرزند امام رضا ؛( امام جواد ) عليهما السلام
ايرانيها بويژه ما مشهدي ها بايد قدر اين ماه را بدانيم
به بهانه این ماه آداب زیارت از دیدگاهحضرت آیت الله جوادی آملی مورد بررسی قرار می گیرد.
اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) از آن
جهت كه انسان كامل و مظهر اسم اعظم الهي اند، داراي مزاياي وجودي ويژه اي
هستند كه مستلزم حقوق و استحقاقهاي خاصي است. براي آشنايي با وظايف ديگران
نسبت به آن ذوات مقدّس، لازم است به برخي خصايص آنان اشاره شود تا پس از
آشكار شدن آن مزاياي الهي، تكليف ديگران، كه در حقيقت تشريف آنهاست، در
پيشگاه ذوات نوري خاندان وحي و وَعْي و صاحبان بيوت طاهر و رفيع(عليهم
السلام) معلوم گردد.
«لايُدْرِكُهُ بُعْدُ الْهِمَمِ وَلايَنالُهُ غَوْصُ الْفِطَنِ» .
اكنون كه روشن شد اكتناهِ مقام انسان كاملْ مقدور غير او نيست، نوبت به
وظيفه ديگران درباره آنان مي رسد. وظيفه جامعه انساني در ساحت اهل بيت
عصمت(عليهم السلام) اين است كه حقّانيّت آنان را در عقل، محبّت آنها را در
دل، و نام و ياد آنها را در جسم و جان احيا كنند؛ چونان عطشاني كه به كوثر
زلال مي رسد و جگر تفتيده خود را تبريد و ديده پژمرده خويش را تقرير و روشن
و قواي فرسوده خود را تنشيط و شاداب و دهان خشكيده خويش را كامياب مي كند؛«وَبَيْنَكُمْ
عِتْرَةُ نَبِيِّكُمْ وَهُمْ أزِمَّةُ الْحَقِّ وَأعْلامُ الدّينِ
وَألْسِنَةُ الصِّدْقِ، فَأنْزِلُوهُمْ بِأحْسَنِ مَنازِلِ القُرْآنِ
وَرِدُوهُمْ وُرُودَ الهِيمِ الْعِطاشِ» . شرح وظايف جامعه اسلامي را مي توان در سخنان نوراني حضرت امام هادي(عليه السلام) در زيارت جامعه كبيره جستجو كرد:
«أشْرَقَتِ الاْرْضُ بِنُورِكُمْ وَفازَ الْفائِزُونَ بِولايَتِكُمْ،
بِكُمْ يُسْلَكُ إلَي الرِّضْوانِ وَعَلي مَنْ جَحَدَ ولايَتَكُمْ غَضَبُ
الرَّحْمانِ» .
لايُقاسُ
بِآلِ مُحَمَّدٍ(عليهم السلام) مِنْ هذِهِ الأمّةِ أحَدٌ ولايُسَوّي بِهِم
مَن جَرَتْ نِعْمَتُهُم عَلَيهِ أبَدًا. هُمْ أساسُ الدّينِ وعِمادُ
اليَقينِ. إلَيْهِمْ يَفِي ءُ الغالي، وَبِهِمْ يُلْحَقُ التَّالي،
وَلَهُمْ خَصائِصُ حَقِّ الْولايَةِ، وَفيهِمُ الْوَصِيَّةُ وَالْوِراثَةُ»
. يعني هرگز هيچ فرد عادي با خاندان عصمت و طهارت(عليهم
السلام) سنجيده نمي شود؛ زيرا انسانهاي كامل و خلفاي واقعي الهي را با
يكديگر مقايسه مي كنند، نه با افراد عادي. اينان(اهل بيت وحي(عليهم
السلام)مجاري نعمت و ولي اِنعام اند و هيچ گاه مُتَنعِّم را با مجراي نعمت و
واسطه اِنعام، قياس نمي كنند. اين ذوات نوراني مظهر اسماي حُسناي خداوندند
و ذات اقدس الهي با هيچ فردي مقايسه نمي شود؛«…وَلايُدْرَكُ بِالْحَواسِّ
وَلايُقاسُ بِالنّاسِ… » .
بنابراين، اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) كه به مثابه شب قدر از لحاظ
زمان و به منزله كعبه از جهت مكان اند، با هيچ فرد ديگر قياس نمي شوند.
«إنَّ
لِكُلِّ إمامٍ عَهْدًا في عُنُقِ أوْلِيائِهِ وَشيعَتِهِ، وَإنَّ مِنْ
تَمامِ الْوَفاءِ بِالْعَهْدِ وَحُسْنِ الأداءِ زِيارَةَ قُبُورِهِمْ.
فَمَنْ زارَهُمْ رَغْبَةً في زِيارَتِهِمْ وَتَصْديقًا بِما رَغِبُوا فيهِ
كانَ أئِمَّتُهُمْ شُفَعاءَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ».
1. اهل بيت وحي(عليهم السلام) جامع كلام تكوين و تدوين و واجد كتاب حقيقت و شريعت و شامل نشئه حقيقي و اعتباري اند. جامعيّت عيني و علمي اهل بيت نبوّت و امامت(عليهم السلام) به اين معناست كه هر كمال ممكن را بدون نقص، واجد و هر چه را دارا هستند از عيب مصون است، و هر چه را در مرحله حدوث واجد بودند در مرحله بقا نيز دارا خواهند بود.
2. براي شناخت كُنه انسان كامل، چاره اي جز انسان كامل شدن نيست. بنابراين،
براي غير آن ذوات نوري نه شناخت عارفانه و شهودي اكتناهي آنان مقدور است و
نه معرفت حكيمانه حصولي عمق يا اوج شخصيّت آنان ميسور. انسانهاي كامل،
مظهر خداوند سبحان اند كه درباره ذات اقدس او گفته اند:
4. سخني از رسول اكرم¬صلي الله عليه و آله و سلم به ارث رسيده، به اين
بيان: «نَحْنُ أهلُ بَيْتٍ لايُقاسُ بِنا أحَدٌ» ، كه امير مؤمنان علي بن
ابي طالب(عليه السلام) آن را با عبارتي ديگر ميراث آيندگان خود قرار داده و
چنين فرمود: «
5. از بهترين وسايل تقرّب به خداوند كه ابتغاي آن و اعتصام به آن مورد امر
پروردگار قرار گرفت، ذكر مناقب آل طاها و ياسين و احساس سرور در مواليد
آنان و تألّم و اندوه در مصائب آنهاست؛ زيرا ارتباط عقلي و عاطفي به آن
ذوات نوري، كه انسانهاي كامل اند، مايه بهره وري از معارف قرآن و استفاده
از سنّتِ معصومين(عليهم السلام) است؛ چنان كه تعهد الهي نيز در پرتو پيوند
با خليفه خدا تأمين مي گردد. امام علي بن موسي الرضا(عليه السلام) فرمود:
شيعيان نسبت به هر يك از امامان معصوم خود پيمان و تعهدي دارند كه كمال
وفاي به آن عهد در زيارت مشتاقانه و عارفانه قبور آن ذوات نوراني(عليهم
السلام) است؛
3. انسان كامل، خليفه خدا و مظهر تامّ بسيط الحقيقه است، چنان كه آيت كبراي ﴿لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَي ءٌ﴾ است. از اين رو در هر عصري بيش از يك خليفه مطلق يافت نمي شود و آن يك نفر، جامع همه شئون كمالي است.
برگرفته از کتاب صهبای حج،حضرت آیت الله جوادی آملی،ص489
«اللهم عجل لولیک الفرج»
